قصیدهٔ شمارهٔ 115

بخ بخ اگر این علم برافرازم

در تفرقه سوی جمع پردازم

باشد بینم رخان معشوقم

وز صحبت خود دری کند بازم

از راهبران عشق ره پرسم

با پاک‌بران دو کوْن دربازم

شطرنج به شاهمات بربندم

در ششدره مهره‌ای دراندازم

بر فرش فنا به قعده ننشینم

در باغ بقا چو سرو بگرازم

این عشوهٔ اوست خاک آدم را

با صحبت جان و دل بدل سازم

این گنج که توختم من از هستی

در بوتهٔ نیستیش بگدازم

این بربط غم‌گداز در وصلت

در بهر نهم و به شرط بنوازم

هر بیت که از سماع او گویم

اول سخنی ز عشق آغازم

این است جواب آن کجا گفتم

«کی باشد کاین قفس بپردازم»