غزل شمارهٔ 250
Toggle stanza 1من که باشم که به تن رخت وفای تو کشم؟
11
من که باشم که به تن رخت وفای تو کشم؟
دیده حمال کنم بار جفای تو کشم؟
22
ملک الموت جفای تو ز من جان ببرد
چون به دل بار سرافیل وفای تو کشم
33
چه کند عرش که او غاشیهٔ من نکشد؟
چون به جان غاشیهٔ حکم و رضای تو کشم
44
چون زنان رشک برند ایمنی و عافیتی
بر بلایی که به جای تو برای تو کشم
55
نچشم ور بچشم باده ز دست تو چشم
نکشم ور بکشم طعنه برای تو کشم
66
گر خورم باده به یاد کف دست تو خورم
ور کِشم سرمه ز خاک کف پای تو کشم
77
جز هوا نسپرم آن گه که هوای تو کنم
جز وفا نشمرم آن گه که جفای تو کشم
88
بوی جان آیدم آن گه که حدیث تو کنم
شاخ عز رویدم آن گه که بلای تو کشم
99
به خدای ار تو به دین و خردم قصد کنی
هر دو را گوش گرفته به سرای تو کشم
1010
ور تو با من به تن و جان و دلم حکم کنی
هر سه را رقص کنان پیش هوای تو کشم
1111
من خود از نسبت عشق تو سنایی شدهام
کی توانم که خطی گرد ثنای تو کشم؟
زمین