رباعی شمارهٔ 404

با شاهد شوخ شنگ و با بربط و نی

کنجی و فراغتی و یک شیشهٔ می

هنگام صَبوح ای صنمِ فرخْ‌پی

برساز ترانه‌ای و پیش آور می

* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی

اوراقِ وجودِ ما همی‌گردد طی

از آمدن بهار و از رفتن دی

اوراق وجود ما همی گردد طی

هنگام صبوح ای صنمِ فرخ‌پی

برساز ترانه‌ای و پیش‌آور می

ای طرفهٔ خوبان من! ای شهرهٔ ری!

لب را به سپید رگ، بکن پاک از می

ای آنکه به کوی یار ما افتادی

آن روی بدیدی به قفا افتادی

ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی

وز هیچ ترش گردی و دلشاد شودی

گر تو نکنی سلام ما را در پی

چون جمله نشاطی و سلامی چون می

چون ما به وجود خود هویدا باشیم

چون ما به وجود خود هویدا باشیم