غزل شمارهٔ 222
Toggle stanza 1بس که من دل را به دام عشق خوبان بستهام
11
بس که من دل را به دام عشق خوبان بستهام
وز نشاط عشق خوبان توبهها بشکستهام
22
خسته او را که او از غمزه تیر انداختهست
من دل و جان را به تیر غمزهٔ او خستهام
33
هر کجا شوریدهای را دیدهام چون خویشتن
دوستی را دامن اندر دامن او بستهام
44
دوستانم بر سر کارند در بازار عشق
من چو معزولان چرا در گوشهای بنشستهام
55
چون به ظاهر بنگری در کار من گویی مگر
با سلامت هم نشینم وز ملامت رستهام
66
این سلامت را که من دارم ملامت در قفاست
تا نه پنداری که از دام ملامت جستهام
77
تو بدان منگر که من عقد نشاط خویش را
از جفای دوستان از دیدگان بگسستهام
88
باش تا بر گردن ایام بندد بخت من
عقدهای نو که از در سخن پیوستهام
زمین