غزل شمارهٔ 687
Toggle stanza 1می فارغ از جهان مکرر کند ترا
11
می فارغ از جهان مکرر کند ترا
در هر پیاله عالم دیگر کند ترا
22
قانع به تلخ و شور جهان شو که این نوال
ایمن ز شور چشمی اختر کند ترا
33
گر چرخ سفله غوطه به گوهر ترا دهد
تن در مده چو رشته، که لاغر کند ترا
44
از پیچ و تاب عشق مکش سر چو بیدلان
تا همچو تیغ، صاحب جوهر کند ترا
55
تن در مده به خواب چو شبنم درین چمن
از گل اگر چه بالش و بستر کند ترا
66
مگشای چون صدف لب خواهش درین محیط
نیسان اگر چه مخزن گوهر کند ترا
77
اسباب حسرت تو سرانجام می دهد
گر روزگار سفله توانگر کند ترا
88
محتاج می کند به دمی آب عاقبت
دولت اگر دو قرن سکندر کند ترا
99
تن در مده که می کندت عاقبت هلال
احسان مهر اگر مه انور کند ترا
1010
چرخ خسیس می شکند نی به ناخنت
شیرین اگر چه کام به شکر کند ترا
1111
آماده گداختن خود چو شمع شو
از زر سپهر سفله گر افسر کند ترا
1212
می سوزدت به داغ جگرسوز عاقبت
گر نوبهار لاله احمر کند ترا
1313
بتخانه می کند دل چون کعبه ترا
آن ساده دل که خانه مصور کند ترا
1414
پروانه نجات جحیم است پختگی
خامی چو عود طعمه مجمر کند ترا
1515
یکرنگ اگر به آتش سوزان شوی ز صدق
ایمن ز سوختن چو سمندر کند ترا
1616
از غفلت این چنین که ترا چشم سخت شد
مشکل که دود دل مژه ای تر کند ترا
1717
از درد و داغ عشق دلت آب اگر شود
فارغ ز خلد و چشمه کوثر کند ترا
1818
صائب ز آستان قناعت متاب روی
کاین خاک، بی نیاز ز شکر کند ترا