قصیدهٔ شمارهٔ 33 - در مدح امیر سیفالدین (محمد)
Toggle stanza 1شکر و فضل خدای عزوجل
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
در مدینه عالمی بود عامل و در جمیعِ علومِ دینی کامل، روزی گذرش بر دارِ نَخّاسین افتاد کنیزکی دید مُغَنّیه که به حسنِ صوت غیرتِ ناهید بود و به جمالِ صورت حیرتِ خورشید، شیفتهٔ جمال و فریفتهٔ زلف و خال او شد.
از سماعِ غنایش رَخت هستی به صحرای نیستی بُرْد و به استماعِ نوایش از مضیقِ بخردی راهِ فسحتسرایِ بیخودی سِپُرد.
جامیبهارستانروضهٔ چهارم (در ذکر بخشندگان)بخش 7
هر که در حبّ و بُغض و منع و عطا
نبودش دل به غیر حق مایل
جامیرسالهٔ اربعین(2) مَنْ أَعْطٰى لِلهِ، وَمَنَعَ لِلهِ، وَأَحَبَّ لِلهِ، وَأَبْغَضَ لِلهِ، فَقَدْ اسْتَکْمَلَ إِیمَانَهُ. (سنن ابی داود)
آدمی را ز پیری افزاید
هر زمان در بنای عمر خَلَل
جامیرسالهٔ اربعین(5) یَشِیْبُ ابْنُ آدَمَ وَیَشبُّ فِیْهِ خَصْلَتَانِ: ألْحِرْصُ وَطُوْلُ الْأمَلِ. (صحیح البخاری)
ای ملامت کنان بیحاصل
سعی کمتر کنید در باطل
عراقیعشاقنامهفصل دومبخش 2 - غزل
ای ز روی تو آفتاب خجل
وز لبت آب زندگی حاصل
عراقیعشاقنامهفصل دومبخش 4 - غزل
تا عشق چه ها کند به بلبل
بسیار دریده پرده گل
نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 398