شمارهٔ 154

هرچه خواهی بگویی ای خواجه

بکن اندیشه اول از سر هوش

توبه من درست نیست خموش

من بی‌توبه را به کس مفروش

چون نهی زلفِ تافته بر گوش

چون نهی جعدِ بافته بر دوش

آخر ای صوفی مرقع پوش

لاف تقوی مزن ورع مفروش

ای که دانش به مردم آموزی

آن‌چه گویی به خَلق، خود بِنْیوش

یاد دارم که شبی در کاروانی همه شب رفته بودم و سحر در کنارِ بیشه‌ای خفته.

شوریده‌ای که در آن سفر همراهِ ما بود نعره‌ای برآورد و راهِ بیابان گرفت و یک نفس آرام نیافت.