اَعرابی را دیدم در حلقهٔ جوهریانِ بصره که حکایت همیکرد که: وقتی در بیابانی راه گم کرده بودم و از زاد معنیٰ چیزی با من نمانده بود و دل بر هلاک نهاده، که همی ناگاه کیسهای یافتم پُر مروارید. هرگز آن ذوق و شادی فراموش نکنم که پنداشتم گندمِ بریان است، باز آن تلخی و نومیدی که معلوم کردم که مروارید است!
در بیابانِ خشک و ریگِ روان
تشنه را در دهان چه دُر چه صدف
مردِ بیتوشه کاوفتاد از پای
بر کمربندِ او چه زر چه خَزَف
I noticed an Arab of the desert sitting in a company jewellers at Bosrah and narrating stories to them. He said: ‘I had once lost my road in the desert and consumed all my provisions. I considered that I must perish when I suddenly caught sight of a bag full of pearls and I shall never forget the joy and ecstasy I felt on thinking they might be parched grain nor the bitterness and despair when I discovered them to be pearls.’
In a dry desert and among moving sand It is the same to a thirsty man whether he has pearls or shells in his mouth. When a man has no provisions and his strength is exhausted It matters not whether his girdle is adorned with pearls or potsherds.
زمین