غزل شمارهٔ 399
Toggle stanza 1خنک آن روز که در پای تو جان اندازم
11
خنک آن روز که در پای تو جان اندازم
عقل در دمدمه خلق جهان اندازم
22
نامه حسن تو بر عالم و جاهل خوانم
نامت اندر دهن پیر و جوان اندازم
33
تا کی این پرده جان سوز پس پرده زنم
تا کی این ناوک دلدوز نهان اندازم
44
دردنوشان غمت را چو شود مجلس گرم
خویشتن را به طفیلی به میان اندازم
55
تا نه هر بیخبری وصف جمالت گوید
سنگ تعظیم تو در راه بیان اندازم
66
گر به میدان محاکای تو جولان یابم
گوی دل در خم چوگان زبان اندازم
77
گردنان را به سرانگشت قبولت ره نیست
چون قلم هستی خود را سر از آن اندازم
88
یاد سعدی کن و جان دادن مشتاقان بین
حق علیم است که لبیک زنان اندازم