غزل شمارهٔ 430
Toggle stanza 1به تو مشغول و با تو همراهم
11
به تو مشغول و با تو همراهم
وز تو بخشایش تو میخواهم
22
همه بیگانگان چنین دانند
که منت آشنای درگاهم
33
ترسم ای میوه درخت بلند
که نیایی به دست کوتاهم
44
تا مرا از تو آگهی دادند
به وجودت گر از خود آگاهم
55
همه در خورد رای و قیمت خویش
از تو خواهند و من تو را خواهم
66
بلبل بوستان حسن توام
چون نیفتد سخن در افواهم
77
میکشندم که ترک عشق بگو
میزنندم که بیدق شاهم
88
ور به صد پارهام کنی زین رنگ
نه بگردم که صبغة اللهم
99
سعدیا در قفای دوست مرو
چه کنم میبرد به اکراهم
1010
میل از این جانب اختیاری نیست
کهربا را بگو که من کاهم
زمین