غزل شمارهٔ 584
Toggle stanza 1هرگز آن دل بنمیرد که تو جانش باشی
11
هرگز آن دل بنمیرد که تو جانش باشی
نیکبخت آن که تو در هر دو جهانش باشی
22
غم و اندیشه در آن دایره هرگز نرود
به حقیقت که تو چون نقطه میانش باشی
33
هرگزش باد صبا برگ پریشان نکند
بوستانی که چو تو سرو روانش باشی
44
همه عالم نگران تا نظر بخت بلند
بر که افتد که تو یک دم نگرانش باشی
55
تشنگانت به لب ای چشمه حیوان مردند
تشنهتر آن که تو نزدیک دهانش باشی
66
گر توان بود که دور فلک از سر گیرند
تو دگر نادره دور زمانش باشی
77
وصفت آن نیست که در وهم سخندان گنجد
ور کسی گفت مگر هم تو زبانش باشی
88
چون تحمل نکند بار فراق تو کسی
با همه درد دل آسایش جانش باشی
99
ای که بی دوست به سر مینتوانی که بری
شاید ار محتمل بار گرانش باشی
1010
سعدی آن روز که غوغای قیامت باشد
چشم دارد که تو منظور نهانش باشی