غزل شمارهٔ 60
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1شب فراق که داند که تا سحر چندست
11
شب فراق که داند که تا سحر چندست
مگر کسی که به زندان عشق در بندست
22
گرفتم از غم دل راه بوستان گیرم
کدام سرو به بالای دوست مانندست؟
33
پیام من که رساند به یار مهرگسل
که برشکستی و ما را هنوز پیوندست
44
قسم - به جان تو گفتن طریق عزت نیست
به خاک پای تو (وان هم عظیم سوگندست) -
55
که با شکستن پیمان و برگرفتن دل،
هنوز دیده به دیدارت آرزومندست!
66
بیا که بر سر کویت بساط چهرهٔ ماست
به جای خاک که در زیر پایت افکندست
77
خیال روی تو بیخ امید بنشاندست
بلای عشق تو بنیاد صبر برکندست
88
عجب در آن که تو مجموع و گر قیاس کنی
به زیر هر خم مویت دلی پراکندست
99
اگر برهنه نباشی که شخص بنمایی
گمان برند که پیراهنت گلآکندست
1010
ز دست رفته نه تنها منم در این سودا
چه دستها که ز دست تو بر خداوندست
1111
فراق یار که پیش تو کاه برگی نیست
بیا و بر دل من بین که کوه الوندست
1212
ز ضعف طاقت آهم نماند و ترسم خلق
گمان برند که سعدی ز دوست خرسندست
زمین