غزل شمارهٔ 398
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1نظر از مدعیان بر تو نمیاندازم
11
نظر از مدعیان بر تو نمیاندازم
تا نگویند که من با تو نظر میبازم
22
آرزو میکندم در همه عالم صیدی
که نباشند رفیقان حسود انبازم
33
درد پنهان فراقم ز تحمل بگذشت
ور نه از دل نرسیدی به زبان آوازم
44
چون کبوتر بگرفتیم به دام سر زلف
دیده بردوختی از خلق جهان چون بازم
55
به سرانگشت بخواهی دل مسکینان برد
دست واپوش که من پنجه نمیاندازم
66
مطرب آهنگ بگردان که دگر هیچ نماند
که از این پرده که گفتی به درافتد رازم
77
کس ننالید در این عهد چو من در غم دوست
که به آفاق نظر میرود از شیرازم
88
چند گفتند که سعدی نفسی باز خود آی
گفتم از دوست نشاید که به خود پردازم
زمین