غزل شمارهٔ 592
Toggle stanza 1روی بپوش ای قمر خانگی
11
روی بپوش ای قمر خانگی
تا نکشد عقل به دیوانگی
22
بلعجبیهای خیالت ببست
چشم خردمندی و فرزانگی
33
با تو بباشم به کدام آبروی
یا بگریزم به چه مردانگی
44
با تو برآمیختنم آرزوست
وز همه کس وحشت و بیگانگی
55
پرده برانداز شبی شمع وار
تا همه سوزیم به پروانگی
66
یا ببرد خانه سعدی خیال
یا ببرد دوست به همخانگی