غزل شمارهٔ 83
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست
11
مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست
که راحت دل رنجور بیقرار منست
22
به خواب در نرود چشم بخت من همه عمر
گرش به خواب ببینم که در کنار منست
33
اگر معاینه بینم که قصد جان دارد
به جان مضایقه با دوستان نه کار منست
44
حقیقت آن که نه در خورد اوست جان عزیز
ولیک درخور امکان و اقتدار منست
55
نه اختیار منست این معاملت لیکن
رضای دوست مقدم بر اختیار منست
66
اگر هزار غمست از جفای او بر دل
هنوز بنده اویم که غمگسار منست
77
درون خلوت ما غیر در نمیگنجد
برو که هر که نه یار منست بار منست
88
به لالهزار و گلستان نمیرود دل من
که یاد دوست گلستان و لالهزار منست
99
ستمگرا دل سعدی بسوخت در طلبت
دلت نسوخت که مسکین امیدوار منست
1010
و گر مراد تو اینست بیمرادی من
تفاوتی نکند چون مراد یار منست
زمین