غزل شمارهٔ 459
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1نبایستی هم اول مهر بستن
11
نبایستی هم اول مهر بستن
چو در دل داشتی پیمان شکستن
22
به ناز وصل پروردن یکی را
خطا کردی به تیغ هجر خستن
33
دگربار از پری رویان جماش
نمیباید وفای عهد جستن
44
اگر کنجی به دست آرم دگر بار
منم زین نوبت و تنها نشستن
55
ولیکن صبر تنهایی محال است
که نتوان در به روی دوست بستن
66
همیگویم بگریم در غمت زار
دگر گویم بخندی بر گرستن
77
گر آزادم کنی ور بنده خوانی
مرا زین قید ممکن نیست جستن
88
گرم دشمن شوی ور دوست گیری
نخواهم دستت از دامن گسستن
99
قیاس آن است سعدی کز کمندش
به جان دادن توانی باز رستن
زمین