غزل شمارهٔ 240
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1چه کند بنده که بر جور تحمل نکند؟
11
چه کند بنده که بر جور تحمل نکند؟
دل اگر تنگ شود مهر تبدل نکند
22
دل و دین در سر کارَت شد و بسیاری نیست
سر و جان خواه که دیوانه تأمل نکند
33
سِحر، گویند حرامست در این عهد ولیک
چشمت آن کرد که هاروت به بابل نکند
44
غرقه در بحرِ عمیق تو چنان بیخبرم
که مبادا که چه دریام به ساحل نکند
55
به گلستان نروم تا تو در آغوش منی
بلبل ار روی تو بیند طلب گل نکند
66
هر که با دوست چو سعدی نفسی خوش دریافت
چیز و کس در نظرش باز تخیل نکند
زمین