غزل شمارهٔ 439
Toggle stanza 1ما گدایان خیل سلطانیم
11
ما گدایان خیل سلطانیم
شهربند هوای جانانیم
22
بنده را نام خویشتن نبود
هر چه ما را لقب دهند آنیم
33
گر برانند و گر ببخشایند
ره به جای دگر نمیدانیم
44
چون دلارام میزند شمشیر
سر ببازیم و رخ نگردانیم
55
دوستان در هوای صحبت یار
زر فشانند و ما سر افشانیم
66
مر خداوند عقل و دانش را
عیب ما گو مکن که نادانیم
77
هر گلی نو که در جهان آید
ما به عشقش هزار دستانیم
88
تنگچشمان نظر به میوه کنند
ما تماشاکنان بستانیم
99
تو به سیمای شخص مینگری
ما در آثار صنع حیرانیم
1010
هر چه گفتیم جز حکایت دوست
در همه عمر از آن پشیمانیم
1111
سعدیا بیوجودِ صحبتِ یار
همه عالم به هیچ نستانیم
1212
تَرکِ جانِ عزیز بتوان گفت
تَرکِ یارِ عزیز نتوانیم
زمین