غزل شمارهٔ 312
Toggle stanza 1بزرگ دولت آن کز درش تو آیی باز
11
بزرگ دولت آن کز درش تو آیی باز
بیا بیا که به خیر آمدی کجایی باز
22
رخی کز او متصور نمیشود آرام
چرا نمودی و دیگر نمینمایی باز
33
در دو لختی چشمان شوخ دلبندت
چه کردهام که به رویم نمیگشایی باز
44
اگر تو را سر ما هست یا غم ما نیست
من از تو دست ندارم به بیوفایی باز
55
شراب وصل تو در کام جان من ازلیست
هنوز مستم از آن جام آشنایی باز
66
دلی که بر سر کوی تو گم کنم هیهات
که جز به روی تو بینم به روشنایی باز
77
تو را هر آینه باید به شهر دیگر رفت
که دل نماند در این شهر تا ربایی باز
88
عوام خلق ملامت کنند صوفی را
کز این هوا و طبیعت چرا نیایی باز
99
اگر حلاوت مستی بدانی ای هشیار
به عمر خود نبری نام پارسایی باز
1010
گرت چو سعدی از این در نوالهای بخشند
برو که خو نکنی هرگز از گدایی باز