غزل شمارهٔ 429
Toggle stanza 1تو مپندار کز این در به ملامت بروم
11
تو مپندار کز این در به ملامت بروم
دلم اینجاست بده تا به سلامت بروم
22
ترک سر گفتم از آن پیش که بنهادم پای
نه به زرق آمدهام تا به ملامت بروم
33
من هوادار قدیمم بدهم جان عزیز
نو ارادت نه که از پیش غرامت بروم
44
گر رسد از تو به گوشم که بمیر ای سعدی
تا لب گور به اعزاز و کرامت بروم
55
ور بدانم به در مرگ که حشرم با توست
از لحد رقص کنان تا به قیامت بروم