غزل شمارهٔ 457
Toggle stanza 1چند بشاید به صبر دیده فرو دوختن
11
چند بشاید به صبر دیده فرو دوختن
خرمن ما را نماند حیله به جز سوختن
22
گر نظر صدق را نام گنه مینهند
حاصل ما هیچ نیست جز گنه اندوختن
33
چند به شب در سماع جامه دریدن ز شوق
روز دگر بامداد پاره بر او دوختن
44
زهد نخواهد خرید چاره رنجور عشق
شمع و شراب است و شید پیش تو نفروختن
55
تا به کدام آبروی ذکر وصالت کنیم
شکر خیالت هنوز مینتوان توختن
66
لهجه شیرین من پیش دهان تو چیست
در نظر آفتاب مشعله افروختن
77
منطق سعدی شنید حاسد و حیران بماند
چاره او خامشیست یا سخن آموختن