غزل شمارهٔ 189
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1آه اگر دست دل من به تمنا نرسد
11
آه اگر دست دل من به تمنا نرسد
یا دل از چنبر عشق تو به من وانرسد
22
غم هجران به سَویّتتر از این قسمت کن
کاین همه درد به جان من تنها نرسد
33
سروبالای منا گر به چمن برگذری
سرو بالای تو را سرو به بالا نرسد
44
چون تویی را چو منی در نظر آید هیهات
که قیامت رسد این رشته به هم یا نرسد
55
ز آسمان بگذرم ار بر منت افتد نظری
ذره تا مهر نبیند به ثریا نرسد
66
بر سر خوان لبت دست چو من درویشی
به گدایی رسد آخر چو به یغما نرسد
77
ابر چشمانم اگر قطره چنین خواهد ریخت
بوالعجب دارم اگر سیل به دریا نرسد
88
هجر بپسندم اگر وصل میسر نشود
خار بردارم اگر دست به خرما نرسد
99
سعدیا کنگره وصل بلندست و هر آنک
پای بر سر ننهد دست وی آن جا نرسد
زمین