غزل شمارهٔ 588
Toggle stanza 1عمرم به آخر آمد عشقم هنوز باقی
11
عمرم به آخر آمد عشقم هنوز باقی
وز می چنان نه مستم کز عشق روی ساقی
22
یا غایَةَ الأَمانی قَلْبی لَدَیْکَ فانی
شَخْصی کَما تَرانی مِنْ غایَةِ اشْتیاقی
33
ای دردمند مفتون بر خد و خال موزون
قدر وصالش اکنون دانی که در فراقی
44
یا سَعْدُ کَیْفَ صِرْنا فی بَلدَةٍ؟ هَجَرْنا
مِن بَعْدِ ما سَهِرْنا وَ الاَیْدی فِی العَناقِ
55
بعد از عراق جایی خوش نایدم هوایی
مطرب بزن نوایی زان پرده عراقی
66
خانَ الزَّمانُ عَهْدی حَتّی بَقیتُ وَحْدی
رُدّوا عَلَیَّ وُدّی بِاللهِ یا رِفاقی
77
در سرو و مه چه گویی ای مجمع نکویی
تو ماه مشکبویی تو سرو سیم ساقی
88
اِن مُتُّ فی هَواها دَعْنی اَمُتْ فِداها
یا عاذِلی نَباها ذَرْنی وَ ما اُلاقی
99
چند از حدیث آنان خیزید ای جوانان
تا در هوای جانان بازیم عمر باقی
1010
قامَ الغیاثُ لَمّا زُمَّ الجِمالُ زَمّا
و اللَّیلُ مُدْلَهِمّا وَ الدَّمْعُ فِی المَآقی
1111
تا در میان نیاری بیگانهای نه یاری
درباز هر چه داری گر مرد اتفاقی