غزل شمارهٔ 499
Toggle stanza 1خرم آن روز که چون گل به چمن بازآیی
11
خرم آن روز که چون گل به چمن بازآیی
یا به بستان به در حجره من بازآیی
22
گلبن عیش من آن روز شکفتن گیرد
که تو چون سرو خرامان به چمن بازآیی
33
شمع من روز نیامد که شبم بفروزی
جان من وقت نیامد که به تن بازآیی
44
آب تلخ است مدامم چو صراحی در حلق
تا تو یک روز چو ساغر به دهن بازآیی
55
کی به دیدار من ای مهرگسل برخیزی
کی به گفتار من ای عهدشکن بازآیی
66
مرغ سیر آمدهای از قفس صحبت و من
دام زاری بنهم بو که به من بازآیی
77
من خود آن بخت ندارم که به تو پیوندم
نه تو آن لطف نداری که به من بازآیی
88
سعدی آن دیو نباشد که به افسون برود
هیچت افتد که چو مردم به سخن بازآیی