غزل شمارهٔ 597
Toggle stanza 1بسیار سفر باید تا پخته شود خامی
11
بسیار سفر باید تا پخته شود خامی
صوفی نشود صافی تا درنکشد جامی
22
گر پیر مناجات است ور رند خراباتی
هر کس قلمی رفتهست بر وی به سرانجامی
33
فردا که خلایق را دیوان جزا باشد
هر کس عملی دارد من گوش به انعامی
44
ای بلبل اگر نالی من با تو هم آوازم
تو عشق گلی داری من عشق گل اندامی
55
سروی به لب جویی گویند چه خوش باشد
آنان که ندیدستند سروی به لب بامی
66
روزی تن من بینی قربان سر کویش
وین عید نمیباشد الا به هر ایامی
77
ای در دل ریش من مهرت چو روان در تن
آخر ز دعاگویی یاد آر به دشنامی
88
باشد که تو خود روزی از ما خبری پرسی
ور نه که برد هیهات از ما به تو پیغامی
99
گرچه شب مشتاقان تاریک بود اما
نومید نباید بود از روشنی بامی
1010
سعدی به لب دریا دردانه کجا یابی
در کام نهنگان رو گر میطلبی کامی
زمین