غزل شمارهٔ 524
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1یارا قدحی پر کن از آن داروی مستی
11
یارا قدحی پر کن از آن داروی مستی
تا از سر صوفی برود علت هستی
22
عاقل متفکر بود و مصلحت اندیش
در مذهب عشق آی و از این جمله برستی
33
ای فتنه نوخاسته از عالم قدرت
غایب مشو از دیده که در دل بنشستی
44
آرام دلم بستدی و دست شکیبم
برتافتی و پنجه صبرم بشکستی
55
احوال دو چشم من بر هم ننهاده
با تو نتوان گفت به خواب شب مستی
66
سودازدهای کز همه عالم به تو پیوست
دل نیک بدادت که دل از وی بگسستی
77
در روی تو گفتم سخنی چند بگویم
رو باز گشادی و در نطق ببستی
88
گر باده از این خم بود و مطرب از این کوی
ما توبه بخواهیم شکستن به درستی
99
سعدی غرض از حقه تن آیت حق است
صد تعبیه در توست و یکی باز نجستی
1010
نقاش وجود این همه صورت که بپرداخت
تا نقش ببینی و مصور بپرستی
زمین