غزل شمارهٔ 390
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1نه دسترسی به یار دارم
11
نه دسترسی به یار دارم
نه طاقت انتظار دارم
22
هر جور که از تو بر من آید
از گردش روزگار دارم
33
در دل غم تو کنم خزینه
گر یک دل و گر هزار دارم
44
این خسته دلم چو موی باریک
از زلف تو یادگار دارم
55
من کاَندُه تو کشیده باشم
اندوه زمانه خوار دارم
66
در آب دو دیده از تو غرقم
و امید لب و کنار دارم
77
دل بردی و تن زدی همین بود؟!
من با تو بسی شمار دارم
88
دشنام همی دهی به سعدی
من با دو لب تو کار دارم
زمین