بخش 2 - حکایت
Toggle stanza 1مرا حاجیی شانهٔ عاج داد
11
مرا حاجیی شانهٔ عاج داد
که رحمت بر اخلاق حجاج باد
22
شنیدم که باری سگم خوانده بود
که از من به نوعی دلش مانده بود
33
بینداختم شانه کاین استخوان
نمیبایدم دیگرم سگ مخوان
44
مپندار چون سرکهٔ خود خورم
که جور خداوند حلوا برم
55
قناعت کن ای نفس بر اندکی
که سلطان و درویش بینی یکی
66
چرا پیش خسرو به خواهش روی
چو یک سو نهادی طمع، خسروی
77
وگر خود پرستی شکم طبله کن
در خانهٔ این و آن قبله کن