غزل شمارهٔ 1535
شاعر: رومی
Toggle stanza 1بیا تا قدرِ یکدیگر بدانیم
11
بیا تا قدرِ یکدیگر بدانیم
که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم
22
چو مؤمن آینهیْ مؤمن یقین شد
چرا با آینه ما روگرانیم؟
33
کریمان جان فدایِ دوست کردند
سگی بگذار، ما هم مردمانیم
44
فسون قل اعوذ و قل هو الله
چرا در عشق همدیگر نخوانیم؟
55
غرضها تیره دارد دوستی را
غرضها را چرا از دل نرانیم؟
66
گهی خوشدل شوی از من که میرم
چرا مردهپرست و خصمِ جانیم؟
77
چو بعدِ مرگ خواهی آشتی کرد
همه عمر از غمت در امتحانیم
88
کنون پندار مُردم، آشتی کن
که در تسلیم، ما چون مردگانیم
99
چو بر گورم بخواهی بوسه دادن
رُخم را بوسه ده، کاکنون همانیم
1010
خمش کن مردهوار ای دل، ازیرا
به هستی متهم ما زین زبانیم
زمین