غزل شمارهٔ 1537
Toggle stanza 1چرا شاید چو ما شه زادگانیم
11
چرا شاید چو ما شه زادگانیم
که جز صورت ز یک دیگر ندانیم
22
چو مرغ خانه تا کی دانه چینیم
چه شد دریا چو ما مرغابیانیم
33
برو ای مرغ خانه تو چه دانی
که ما مرغان در آن دریا چه سانیم
44
مزن بر عاشقان عشق تشنیع
تو را چه کاین چنینیم و چنانیم
55
چنینیم و چنان و هر چه هستیم
اسیر دام عشق بیامانیم
66
چرا از جهل بر ما می دوانی
نه گردون را چنین ما می دوانیم
77
عجب نبود اگر ما را بخایند
که آتش دیده و پخته چو نانیم
88
وگر چون گرگ ما را می درانند
چه چاره چون به حکم آن شبانیم
99
چو چرخ اندر زبانها اوفتادیم
چو چرخ بیگناه و بیزبانیم
1010
حریف کهرباییم ار چو کاهیم
نه در زندان چو کاه کاهدانیم
1111
نتاند باد کاه ما ربودن
که ما زان کهربا اندر امانیم
1212
تو را باد و دم شهوت رباید
نه ما که کهربای عقل و جانیم
1313
خمش کن کاه و کوه و کهربا چیست
که آنچ از فهم بیرون است آنیم
زمین