غزل شمارهٔ 1758
Toggle stanza 1در وصالت چه را بیاموزم
11
در وصالت چه را بیاموزم
در فراقت چه را بیاموزم
22
یا تو با درد من بیامیزی
یا من از تو دوا بیاموزم
33
میگریزی ز من که نادانم
یا بیامیز یا بیاموزم
44
پیش از این ناز و خشم میکردم
تا من از تو جدا بیاموزم
55
چون خدا با تو است در شب و روز
بعد از این از خدا بیاموزم
66
در فراقت سزای خود دیدم
چون بدیدم سزا بیاموزم
77
خاک پای تو را به دست آرم
تا از او کیمیا بیاموزم
88
آفتاب تو را شوم ذرّه
معنیوالضحی بیاموزم
99
کهربای تو را شوم کاهی
جذبهٔ کهربا بیاموزم
1010
از دو عالم دو دیده بردوزم
این من از مصطفی بیاموزم
1111
سِرّ مازاغ و ماطغی را من
جز از او از کجا بیاموزم
1212
در هوایش طواف سازم تا
چون فلک در هوا بیاموزم
1313
بند هستی فروگشادم تا
همچو مه بیقبا بیاموزم
1414
همچو ماهی زره ز خود سازم
تا به بحر آشنا بیاموزم
1515
همچو دل خون خورم که تا چون دل
سیر بیدست و پا بیاموزم
1616
در وفا نیست کس تمام استاد
پس وفا از وفا بیاموزم
1717
ختمش این شد که خوش لقای منی
از تو خوش خوش لقا بیاموزم