غزل شمارهٔ 1767
Toggle stanza 1تو چه دانی که ما چه مرغانیم
11
تو چه دانی که ما چه مرغانیم
هر نفس زیر لب چه می خوانیم
22
چون به دست آورد کسی ما را
ما گهی گنج گاه ویرانیم
33
چرخ از بهر ماست در گردش
زان سبب همچو چرخ گردانیم
44
کی بمانیم اندر این خانه
چون در این خانه جمله مهمانیم
55
گر به صورت گدای این کوییم
به صفت بین که ما چه سلطانیم
66
چونک فردا شهیم در همه مصر
چه غم امروز اگر به زندانیم
77
تا در این صورتیم از کس ما
هم نرنجیم و هم نرنجانیم
88
شمس تبریز چونک شد مهمان
صد هزاران هزار چندانیم
زمین