رباعی شمارهٔ 1913

آن خوش باشد که صاحب تمییزی

بی‌آنکه بگویند و بگوید چیزی

از عشق تو هر طرف یکی شبخیزی

شب کشته ز زلفین تو عنبر بیزی

ای یار گرفتهٔ شراب آمیزی

برخیزد رستخیز چون برخیزی

عشق آن نبود که هر زمان برخیزی

وز زیر دو پای خویش گردانگیزی