غزل شمارهٔ 622
Toggle stanza 1جان پیش تو هر ساعت میریزد و میروید
11
جان پیش تو هر ساعت میریزد و میروید
از بهر یکی جان کس چون با تو سخن گوید
Every moment the Soul is decaying and growing before you, and how should any man plead with you for the sake of a single soul?
22
هر جا که نهی پایی از خاک بروید سر
وز بهر یکی سر کس دست از تو کجا شوید
Wherever you set your foot a head springs from the earth; for one head’s sake how should anyone wash his hands of you?
33
روزی که بپرد جان از لذت بوی تو
جان داند و جان داند کز دوست چه میبوید
On the day when the soul takes flight in joy at your scent, the soul knows, the soul knows, what scent wafts from the Beloved.
44
یک دم که خمار تو از مغز شود کمتر
صد نوحه برآرد سر هر موی همیموید
Once your crop-sickness diminishes from the brain, the head raises a hundred laments, every hair is groaning.
55
من خانه تهی کردم کز رخت تو پر دارم
میکاهم تا عشقت افزاید و افزوید
I have emptied house, that I may be filled with your furniture; I am waning, that your love may wax and increase.
66
جانم ز پی عشق شمس الحق تبریزی
بی پای چو کشتیها در بحر همیپوید
My soul in the train of Shams al-H. aqq-i Tabr¯ız¯ı is scudding like a ship without feet over the sea.