غزل شمارهٔ 1995
Toggle stanza 1اینک آن انجم روشن که فلک چاکرشان
11
اینک آن انجم روشن که فلک چاکرشان
اینک آن پردگیانی که خرد چادرشان
22
همچو اندیشه به هر سینه بود مسکنشان
همچو خورشید به هر خانه فتد لشکرشان
33
نظر اولشان زنده کند عالم را
در نظر هیچ نگنجد نظر دیگرشان
44
ای بسا شب که من از آتششان همچو سپند
بودهام نعره زنان رقص کنان بر درشان
55
گر تو بو می نبری بوی کن اجزای مرا
بو گرفتهست دل و جان من از عنبرشان
66
ور تو بس خشک دماغی به تو بو می نرسد
سر بنه تا برسد بر تو دماغ ترشان
77
خود چه باشد تر و خشک حیوانی و نبات
مه نبات و حیوان و مه زمین مادرشان
88
همه عالم به یکی قطره دریا غرقند
چه قدر خورد تواند مگس از شکرشان
زمین