غزل شمارهٔ 3111
Toggle stanza 1تو چنین نبودی تو چنین چرایی
11
تو چنین نبودی تو چنین چرایی
چه کنی خصومت چو از آن مایی
22
دل و جان غلامت چو رسد سلامت
تو دو صد چنین را صنما سزایی
33
تو قمرعذاری تو دل بهاری
تو ملک نژادی تو ملک لقایی
44
فلک از تو حارس زحل از تو فارس
ز برای آن را که در این سرایی
55
دل خسته گشته چو قدح شکسته
تو چو گم شدستی تو چه ره نمایی
66
بده آن قدح را بگشا فرح را
که غم کهن را تو بهین دوایی
77
دل و جان کی باشد دو جهان چه باشد
همه سهل باشد تو عجب کجایی
88
بگذار دستان برسان به مستان
ز عطای سلطان قدح عطایی
99
همگی امیدی شکری سپیدی
چو مرا بدیدی بکن آشنایی
1010
شکری نباتی همگی حیاتی
طبق زکاتی کرم خدایی
1111
طرب جهانی عجب قرانی
تو سماع جان را تر لایلایی
1212
بزنی ز بالاتر لایلالا
تو نه یک بلایی تو دو صد بلایی
1313
دل من ببردی به کجا سپردی
نه جواب گویی نه دهی رهایی
1414
بفزا دغا را بفریب ما را
بر توست عالم همه روستایی
1515
سر ما شکستی سر خود ببستی
که خرف نگردد ز چنین دغایی
1616
به پلاس عوران به عصای کوران
چه طمع ببستی ز چه میربایی
1717
به طمع چنانی به عطا جهانی
عجب از تو خیره به عجب نمایی
1818
خمش ای صفورا بگذار او را
تو ز خویشتن گو که چه کیمیایی
1919
نه به اختیاری همه اضطراری
تو به خود نگردی تو چو آسیایی
2020
تو یکی سبویی چو اسیر جویی
جز جو چه جویی چو ز جو برآیی
2121
تو به خود چه سازی که اسیر گازی
تو ز خود چه گویی چو ز که صدایی
2222
خمش ای ترانه بجه از کرانه
که نوای جانی همگی نوایی