غزل شمارهٔ 1877
Toggle stanza 1ای دل چو نمیگردد در شرح زبان من
11
ای دل چو نمیگردد در شرح زبان من
وان حرف نمیگنجد در صحن بیان من
22
می گردد تن در کد بر جای زبان خود
در پرده آن مطرب کو زد ضربان من
33
هم ساغر و هم باده سرمست از آن ساقی
هم جان و جهان حیران در جان و جهان من
44
از غیب یکی لعلی در غار جهان آمد
وان لعل شده حیران در عزت کان من
55
ما را تو کجا یابی گر موی به مو جویی
چون در سر زلف او گشتهست مکان من
66
جان دوش مر آن مه را می گفت دلم خستی
پیکان پر از خون بین ای سخته کمان من
77
گفتا که شکار من جز شیر کجا باشد
جز لعل بدخشانی کی یافت نشان من
88
جز دلق دو صدپاره من پاره کجا گیرم
باقی قماشت کو ای دلق کشان من
99
شمس الحق تبریزی از دور زمان برتر
و افزوده ز هر دوری از وی دوران من
زمین