غزل شمارهٔ 2270
Toggle stanza 1ابناء ربیعنا تعالوا
11
ابناء ربیعنا تعالوا
فالورد یقول لا تبالوا
22
و العشق یصیحکم جهارا
الخلد لکم فلا تزالوا
33
و الحسن علی البها تجلی
و السکر حواه و الکمال
44
من کان مخرسا جمادا
الیوم تکلموا و قالوا
55
من کان مبلسا قنوطا
ذابوا و تضاحکوا و نالوا
66
من بعد فان تروا غضوبا
ماذا غضب فذا دلال