غزل شمارهٔ 474
Toggle stanza 1ز عشق روی تو روشن دل بنین و بنات
11
ز عشق روی تو روشن دل بنین و بنات
بیا که از تو شود سیئاتهم حسنات
22
خیال تو چو درآید به سینه عاشق
درون خانه تن پر شود چراغ حیات
33
دود به پیش خیالت خیالهای دگر
چنانک خاطر زندانیان به بانگ نجات
44
به گرد سنبل تو جانها چو مور و ملخ
که تا ز خرمن لطفت برند جمله زکات
55
به مردهای نگری صد هزار زنده شود
خنک کسی که از آن یک نظر بیافت برات
66
زهی شهی که شهان بر بساط شطرنجت
به خانه خانه دوند از گریزخانه مات
77
کدام صبح که عشقت پیالهای آرد
ز خواب برجهد این بخت خفته گویدهات
88
فرودود ز فلک مه به بوی این باده
بگویدم که مرا نیز گویمش هیهات
99
طرب که از تو نباشد بیات میگردد
بیار جام که جان آمدم ز عشق بیات
1010
به پیش دیده من باش تا تو را بینم
که سیر مینشود دیده من از آیات
1111
ندانم از سرمستیست شمس تبریزی
که بر لبت زدهام بوسهها و یا بر پات
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
زهی فراق تو چون مرگ هادم اللذات
حیات و دولت وصل تو متحد بالذات
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 28
به نانهاده دست نرسد و نهاده هر کجا هست برسد.
شنیدهای که سکندر برفت تا ظلمات
سعدیگلستانباب هشتم در آداب صحبتحکمت شمارهٔ 67
برات عاشق نو کن رسید روز برات
زکات لعل ادا کن، رسید وقت زکات
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 482
چو عید و چون عرفه عارفان این عرفات
به هر که قدر تو دانست میدهند برات
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 487