غزل شمارهٔ 2467

آه‌ که با دلم نبست عهد وفاق الفتی

چون نفسم به سر شکست گرد هوای غربتی

هین که خروس بانگ زد وقت صبوح یافتی

شرح نمی‌کنم که بس عاقل را اشارتی

سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی

خاربنان خشک را از گل او طراوتی