غزل شمارهٔ 1619
شاعر: رومی
Toggle stanza 1تو گواه باش خواجه که ز توبه توبه کردم
11
تو گواه باش خواجه که ز توبه توبه کردم
بشکست جام توبه چو شراب عشق خوردم
22
به جمال بینظیرت به شراب شیرگیرت
که به گرد عهد و توبه نروم دگر نگردم
33
به لب شکرفشانت به ضمیر غیب دانت
که نه سخره جهانم نه زبون سرخ و زردم
44
به رخ چو آفتابت به حلاوت خطابت
که هزارساله ره من ز ورای گرم و سردم
55
به هوای همچو رخشت به لوای روح بخشت
که به جز تو کس نداند که کیم چگونه مردم
66
به سعادت صباحت به قیامت صبوحت
که سجل آسمان را به فر تو درنوردم
77
هله ای شه مخلد تو بگو به ساقی خود
چو کسی ترش درآید دهدش ز درد در دم
88
هله تا دوی نباشد کهن و نوی نباشد
که در این مقام عشرت من از آن جمع فردم
99
بدهش از آن رحیقی که شود خوشی عشیقی
که ز مستی و خرابی برهد ز عکس و طردم
1010
نه در او حسد بماند نه غم جسد بماند
خوش و پاک بازآید به سوی بساط نردم
1111
به صفا مثال زهره به رضا به سان مهره
نه نصیبه جو نه بهره که ببردم و نبردم
1212
بپریده از زمانه ز هوای دام و دانه
که در این قمارخانه چو گواه بینبردم
1313
پس از این خموش باشم همه گوش و هوش باشم
که نه بلبلم نه طوطی همه قند و شاخ وردم
زمین