غزل شمارهٔ 171
Toggle stanza 1چون نمایی آن رخ گلرنگ را
11
چون نمایی آن رخ گلرنگ را
از طرب در چرخ آری سنگ را
When you display that rosy cheek, you set the stones aspinning for joy.
22
بار دیگر سر برون کن از حجاب
از برای عاشقان دنگ را
Once again put forth your head from the veil, for the sake of the dumbstruck lovers,
33
تا که دانش گم کند مر راه را
تا که عاقل بشکند فرهنگ را
That learning may lose the way, that the man of reason may break his science to pieces;
44
تا که آب از عکس تو گوهر شود
تا که آتش واهلد مر جنگ را
That water through your reflection may convert to a pearl, that fire may abandon warfare.
55
من نخواهم ماه را با حسن تو
وان دو سه قندیلک آونگ را
With your beauty, I desire not the moon, neither those two or three hanging little lanterns.
66
من نگویم آینه با روی تو
آسمان کهنه پرزنگ را
With your face, I do not call the ancient, rusty heavens a mirror.
77
دردمیدی و آفریدی باز تو
شکل دیگر این جهان تنگ را
You breathed, and created anew in another shape this narrow world.
88
در هوای چشم چون مریخ او
ساز ده ای زهره باز آن چنگ را
In desire for his Mars-like eye, play, Venus, again that harp!