غزل شمارهٔ 471
Toggle stanza 1پیش چنین ماهرو گیج شدن واجبست
11
پیش چنین ماهرو گیج شدن واجبست
عشرت پروانه را شمع و لگن واجبست
22
هست ز چنگ غمش گوش مرا کشمکش
هر دمم از چنگ او تن تننن واجبست
33
دلو دو چشم مرا گرچه که کم نیست آب
مردمک دیده را چاه ذقن واجبست
44
دلبرِ چون ماه را هر چه کند میرسد
عاشق درگاه را خُلقِ حسَن واجبست
55
طره خویش ای نگار، خوش به کف من سپار
هر که در این چه فتاد دادِ رسن واجبست
66
عشق که شهر خوشیست این همه اغیار چیست ؟
حفظ چنین شهر را برج و بدن واجبست
77
غمزه دزدیده را شحنه غم در پیست
روشنیِ دیده را خوبِ ختن واجبست
88
عاشق عیسی نهای بیخور و خر کی زیی ؟
کالبد مرده را گور و کفن واجبست
99
مریم جان را مخاض برد به نخل و ریاض
منقطع درد را نزل وطن واجبست
1010
نزل دل بارکش هست ملاقات خوش
ناقه پرفاقه را شرب و عطن واجبست
1111
لطف کن ای کان قند راه دهانم ببند
اشتر سرمست را بند دهن واجبست