رباعی شمارهٔ 710

بردار دل از مادر دهر ای فرزند

با نصف اخیر شوهرش در پیوند

کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند

از نیک و بد زمانه بگسل پیوند

در چشم من آمد آن سهی سرو بلند

بربود دلم ز دست و در پای افکند

در خرقهٔ توبه آمدم روزی چند

چشمم به دهان واعظ و گوش به پند

گویند مرو در پی آن سرو بلند

انگشت‌نمای خلق بودن تا چند؟

قاضی همدان را حکایت کنند که با نعلبند پسری سر خوش بود و نعل دلش در آتش. روزگاری در طلبش متلهف بود و پویان و مترصد و جویان و بر حسب واقعه گویان:

در چشم من آمد آن سهی‌سرو بلند

هر که به تأدیب دنیا راه صواب نگیرد، به تعذیب عقبی گرفتار آید. وَلَنُذیقَنَّهُم من العَذاب الأدنی دوُنَ العَذابِ الأکبرِ.

پند است خطاب مهتران آن گه بند

نقاش که بر نقش تو پرگار افگند

فرمود که تا سجده برندت یک چند

ای آهوی فتنه سنبلت را به کمند

در دام فریبت اهل ایمان در بند

جز صحبت عاشقان و مستان مپسند

دل در هوس قوم فرومایه مبند