غزل شمارهٔ 712
شاعر: رومی
Toggle stanza 1خوش باش که هر که راز داند
11
خوش باش که هر که راز داند
داند که خوشی، خوشی کشاند
22
شیرین چو شکر تو باش شاکر
شاکر هر دم شِکر ستاند
33
شُکر از شِکرست آستینپر
تا بر سر شاکران فشاند
44
تلخش چو بنوشی و بخندی
در ذات تو تلخیی نماند
55
گویی که چگونهام؟ خوشم من
گویم ترشم دلت بماند
66
گوید که نهان مکن ولیکن
در گوشم گو که کس نداند
77
در گوش تو حلقهٔ وفا نیست
گوش تو به گوشها رساند
زمین