غزل شمارهٔ 1814
Toggle stanza 1عشق تو آورد قدح پر ز بلای دل من
11
عشق تو آورد قدح پر ز بلای دل من
گفتم می می نخورم گفت برای دل من
22
داد می معرفتش با تو بگویم صفتش
تلخ و گوارنده و خوش همچو وفای دل من
33
از طرفی روح امین آمد و ما مست چنین
پیش دویدم که ببین کار و کیای دل من
44
گفت که ای سر خدا روی به هر کس منما
شکر خدا کرد و ثنا بهر لقای دل من
55
گفتم خود آن نشود عشق تو پنهان نشود
چیست که آن پرده شود پیش صفای دل من
66
عشق چو خون خواره شود رستم بیچاره شود
کوه احد پاره شود آه چه جای دل من
77
شاد دمی کان شه من آید در خرگه من
باز گشاید به کرم بند قبای دل من
88
گوید که افسرده شدی بیمن و پژمرده شدی
پیشتر آ تا بزند بر تو هوای دل من
99
گویم کان لطف تو کو بنده خود را تو بجو
کیست که داند جز تو بند و گشای دل من
1010
گوید نی تازه شوی بیحد و اندازه شوی
تازهتر از نرگس و گل پیش صبای دل من
1111
گویم ای داده دوا لایق هر رنج و عنا
نیست مرا جز تو دوا ای تو دوای دل من
1212
میوه هر شاخ و شجر هست گوای دل او
روی چو زر اشک چو در هست گوای دل من