غزل شمارهٔ 1493
Toggle stanza 1ما عاشق و سرگشته و شیدای دمشقیم
11
ما عاشق و سرگشته و شیدای دمشقیم
جانداده و دلبستهٔ سودای دمشقیم
22
زان صبحِ سعادت که بتابید از آن سو
هر شام و سحر مستِ سحرهای دمشقیم
33
بر باب بریدیم که از یار بریدیم
زان جامعِ عشّاق به خضرای دمشقیم
44
از چشمه بونواس مگر آب نخوردی
ما عاشقِ آن ساعدِ سقّای دمشقیم
55
بر مُصحفِ عثمان بنهم دست به سوگند
کز لولوی آن دلبر لالای دمشقیم
66
از باب فرج دوری و از باب فرادیس
کی داند کاندر چه تماشای دمشقیم
77
بر رَبْوَه برآییم چو در مهد مسیحیم
چون راهب سرمست ز حَمرای دمشقیم
88
در نیربِ شاهانه بدیدیم درختی
در سایه آن شسته و دروای دمشقیم
99
اخضر شده میدان و بغلطیم چو گویی
از زلف چو چوگان که به صحرای دمشقیم
1010
کی بیمزه مانیم چو در مزه درآییم
دروازه شرقی سویدای دمشقیم
1111
اندر جبل صالح کانی است ز گوهر
زان گوهر ما غرقه دریای دمشقیم
1212
چون جنت دنیاست دمشق از پی دیدار
ما منتظر رأیت حسنای دمشقیم
1313
از روم بتازیم سوم بار سوی شام
کز طره چون شام مطرای دمشقیم
1414
مخدومی شمس الحق تبریز گر آن جاست
مولای دمشقیم و چه مولای دمشقیم