غزل شمارهٔ 2073
شاعر: رومی
Toggle stanza 1دلا تو شهد منه در دهان رنجوران
11
دلا تو شهد منه در دهان رنجوران
حدیث چشم مگو با جماعت کوران
22
اگر چه از رگ گردن به بنده نزدیک است
خدای دور بود از بر خدادوران
33
درون خویش بپرداز تا برون آیند
ز پردهها به تجلی چو ماه مستوران
44
اگر چه گم شوی از خویش و از جهان این جا
برون خویش و جهان گشتهای ز مشهوران
55
اگر تو ماه وصالی نشان بده از وصل
ز ساعد و بر سیمین و چهره حوران
66
وگر چو زر ز فراقی کجاست داغ فراق
چنین فسرده بود سکههای مهجوران
77
چو نیست عشق تو را بندگی به جا میآر
که حق فرونهلد مزدهای مزدوران
88
بدانک عشق خدا خاتم سلیمانی است
کجاست دخل سلیمان و مکسب موران
99
لباس فکرت و اندیشهها برون انداز
که آفتاب نتابد مگر که بر عوران
1010
پناه گیر تو در زلف شمس تبریزی
که مشک بارد تا وارهی ز کافوران
زمین