غزل شمارهٔ 2188

شبی چون مه نمودی روی نیکو

برآمد نعره از انجم که ما هو

دلا کام از لبش با چشم تر جو

والا لم تجد ما کنت ترجو

من از دست کمانداران ابرو

نمی‌یارم گذر کردن به هر سو

پدر گفتش که چون زر سایه افکند

ترا از گوهر و از پایه افکند

به منزل کوش مانند مه نو

درین نیلی فضا هر دم فزون شو