غزل شمارهٔ 1523
Toggle stanza 1نه آن شیرم که با دشمن برآیم
11
نه آن شیرم که با دشمن برآیم
مرا این بس که من با من برآیم
22
چو خاک پای عشقم تو یقین دان
کز این گِل چون گل و سوسن برآیم
33
سیهپوشم چو شب من از غم عشق
وزین شب چون مه روشن برآیم
44
از این آتش چو دودم من سراسر
که تا چون دود از این روزن برآیم
55
منم طفلی که عشقم اوستاد است
بنگذارد که من کودن برآیم
66
شوم چون عشق دایم حی و قیوم
چو من از خواب و از خوردن برآیم
77
هلا تن زن چو بوبکر ربابی
که تا من جان شوم وز تن برآیم